Ik ben Demi, 1995 girlie, ga al dansend door het leven en vond mijn grote passie in fotografie. Als tiener ging ik aan de loop met het digitale cameraatje van mijn opa en deed ik fotoshoots met mijn beste vriendin. Je kent ze wel, de foto's met gele datestamp en dikke pixels. Mijn stiefpapa had een voorliefde voor analoge fotografie en hij leerde me zo goed als alles over licht, lijnen en compositie. 
​
Ik durfde als 18 jarige niet springen in een creatieve studierichting. Wat ik wel wist, was dat ik met mensen wilde werken. Ik ging volledig voor mijn opleiding verpleegkunde, en bouwde mijn expertise op als oncologisch verpleegkundige. 
​
Maar waarom dan toch die carrièreswitch naar fotografie? 
Enkele persoonlijk verlieservaringen leerden me hoe waardevol foto's zijn met onze loved ones. De herinneringen toch weer wat tastbaar. Dat wil ik jullie bieden: de mooiste momenten voor altijd vastgelegd. 

Ik hou van foto's die niet alleen mooi zijn, maar ook voelen – beelden die je over tien jaar terugbrengen naar hoe het écht was. Ik zoek naar de onzichtbare draadjes die mensen met elkaar verbinden: een lach, een blik, een aanraking, de perfecte imperfecties. Helemaal zoals jullie écht zijn.